efimerida sfaira

Η αλήθεια όπως την πιστεύεις στ' αλήθεια με θάρρος για κάθε καινούρια αρχή, θέλοντας ή μη

Η Φωτό Μου
Όνομα:
Τοποθεσία: Athens, Attika, Greece

Σάββατο, Δεκεμβρίου 29, 2007

ΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑΣ



Η μοίρα των θνητών




Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είναι βαριά άρρωστος. Στο μήνυμα του, ενόψει του νέου έτους 2008, μιλά για το χρόνο λέγοντας , αλίμονο, σε όσους δεν έχουν εξοικειωθεί με την αληθινή πραγματικότητα της ζωής που εμπεριέχει θάνατο· η λύτρωση από την αγωνία της ζωής και του θανάτου για τον άνθρωπο, η μοίρα των θνητών, είναι η πίστη στο Χριστό: ο θάνατος εμπεριέχει και νέα ζωή!
Ο προκαθήμενος της Ορθόδοξης Ελληνικής Εκκλησίας είναι βαριά άρρωστος. Μαθαίνουμε καθημερινά τα νέα από την πορεία της υγείας του μέσα από τις ειδήσεις.
Οι ρεπόρτερς και οι τηλεπαρουσιαστές, επαναλαμβάνουν συχνά τη φράση ότι η σκέψη και οι ευχές όλων είναι στο πλευρό του Αρχιεπισκόπου αυτές τις δύσκολες ώρες που περνά, δίνοντας τη μάχη για τη ζωή του. Δεν ξέρω πόσοι απ' όσους εκφράζουν λόγια βαθιάς συμπαράστασης και αγάπης τα εννοούν, πάντως η αλήθεια είναι ότι ακούω συχνά από απλούς ανθρώπους ότι λυπούνται γι αυτήν την περιπέτεια «του καημένου του ανθρώπου». Ναι, κι όμως, πολλοί, απλοί άνθρωποι, βιοπαλαιστές, φτωχοί άνθρωποι, άκουσα να χαρακτηρίζουν τον Αρχιεπίσκοπο «καημένο άνθρωπο». Έναν άνθρωπο, πονεμένο, αβοήθητο, όπως εκείνοι γιατί
μπροστά στο Χρόνο και τον Θάνατο τα αναστήματα επιρροής, ισχύος, φήμης, εξουσίας ή πλούτου δεν έχουν τόση σημασία· μόνο άνθρωποι υπάρχουν για τους ανθρώπους, άνθρωποι ταπεινοί, φοβισμένοι παλεύουν να επιβιώσουν, να κρατηθούν στη ζωή με όποιο τρόπο αντέχουν και μπορούν.

Να μπορέσουν όλοι οι άνθρωποι, όπως ο Αρχιεπίσκοπος, να δίνουν τον αγώνα με πίστη και θάρρος.

Η αλήθεια είναι ότι προτού σας αποχαιρετήσω (για λίγες μέρες μάλλον δεν θα γράψω στο αγαπημένο μου blog), ξεκίνησα κάτι άλλο για να πω που με προβλημάτισε πολύ εν σχέση με το κατά πόσο μπορεί πράγματι ο άνθρωπος να σώσει μια ζωή· οποιαδήποτε ζωή, από τη ζωή ενός σπουργίτη έως τη ζωή ενός ανθρώπου, και έως τη ζωή του πλανήτη και όλου του κόσμου.
Ένα ορφανό πουλί στην αγκαλιά ενός σωτήρα

Δεν αρκεί να έχεις, σκέφτομαι, την καλή πρόθεση να σώσεις κάτι που μπορεί να σωθεί, δεν φτάνει να μπεις στη διαδικασία, τη μεγάλη ή μικρή ταλαιπωρία, για τη σωτηρίας μιας ζωής· αυτό που χρειάζεται είναι αποφασιστικότητα, γνώση, χρόνος, κόπος, αφοσίωση εκατό τοις εκατό, αλλιώς οι πιθανότητες να σωθεί κάτι στο βαθμό που αφορά στην ανθρώπινη βούληση ή επιθυμία είναι μηδαμινές. Ο λόγος που λέω αυτό το πράγμα και δεν είχε καμιά σχέση με την περιπέτεια του μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου (δεν ξέρω πώς μου ήρθε να συνδέσω τις δυο ιστορίες), ήταν για ένα μωρό πουλί που βρέθηκε στο δρόμο μου και που στάθηκα ανίκανη να το σώσω ενώ μπορούσα: είχε πέσει από κάποια φωλιά και περπατούσε εδώ κι εκεί στο δρόμο μιας επαρχιακής μικρής πόλης, δεν μπορούσε να πετάξει, δεν ξέρω καν τι πουλί ήταν, πάντως ήταν μεγαλόσωμο για την ηλικία του, τα φτερά του ήταν ακόμα κοντά, αδύναμα, κινδύνευε είτε από ρόδες είτε από γάτες είτε από σφεντόνες και αεροβόλα μικρών παιδιών κ.λ.π.
Το έπιασα, πολύ εύκολο να πιάσεις ένα μωρό, το έβαλα στον κόρφο μου για να το μεταφέρω κάπου με μεγαλύτερη ασφάλεια, ηρέμησε καθώς ζεσταινόταν προστατευμένο στο πουλόβερ μου. Κι όμως, η κρίση μου, η ανθρώπινή μου σκέψη ως προς το πώς θα μπορούσε πράγματι να σωθεί εκείνο το πουλί με πρόδωσε, αποδείχτηκε εντελώς επιπόλαιη και βλακώδης η επιλογή που έκανα. Δεν ξέρω τι έφταιξε και έκανα ένα τόσο ολέθριο λάθος που δεν το κατάλαβα ύστερα, μα εκείνη ακριβώς τη στιγμή, μπροστά στα μάτια μου, εξ’ αιτίας μου, το πουλί θα χανόταν μια ώρα αρχύτερα· θα αργήσω να το ξεχάσω και να συγχωρέσω τον εαυτό μου, βρίσκοντας δικαιολογίες για το πόσο πολύ ανόητα πόσο ανεύθυνα ενήργησα κι ας είχα ως μόνο σκοπό τη… σωτηρία αυτού του μικρού πλάσματος που πρόλαβε μέσα σε λίγη ώρα να με εμπιστευτεί σαν πραγματικό σωτήρα. Δεν ήμουν. Δεν τα κατάφερα να γίνω σωτήρας.
Από κείνη την ημέρα αυτό που λέω ξανά και ξανά είναι ότι δεν υπάρχει χειρότερο βάσανο από το να αποτυχαίνεις οικτρά στο να κάνεις Καλό ενώ θα μπορούσες. Σκέφτομαι πως όλοι θέλουμε να κάνουμε κάτι καλό να σώσουμε τη ζωή και τον πλανήτη αλλά φοβάμαι μήπως η λογική, η γνώση, η κρίση μας δεν σταθούν επαρκείς και ικανές την ύστατη ώρα.
Μ’ αυτή την εξομολόγηση της μεγαλύτερης προσωπικής μου αποτυχίας κατά τη χρονιά που φεύγει ταχύτατα προς τα πίσω, και με ευχή η νέα χρονιά να είναι απαλλαγμένη από λάθη και βάρη του παρελθόντος, μικρά ή μεγάλα, λόγω άγνοιας και εσφαλμένης επιλογής παρηγορούμαι και υπόσχομαι στον εαυτό μου: την επόμενη φορά θα είμαι πιο προσεκτική.

Τρίτη, Δεκεμβρίου 25, 2007

ΟΜΑΔΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ


Τι άλλο τελικά είναι η αλήθεια αν δεν είναι η πραγματικότητα; αναρωτιέμαι ξανά.

Ξέρω, βέβαια, ότι δεν πρέπει να κάνω ερωτήσεις αν δεν θέλω να μου λένε ψέματα αλλά μέρες που είναι, λέω, δίχως να ρωτώ ή να περιμένω απάντηση: ο λόγος που οι άνθρωποι δεν αγαπούν την αλήθεια είναι γιατί δεν αγαπούν την πραγματικότητα όπως έχει διαμορφωθεί.

Ας ευχηθούμε, όπως πάντα, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ έστω κι αν ακούγεται κενό περιεχομένου το καθιερωμένο μήνυμα που έρχεται μαζί με άλλα χαριτωμένα όπως... "ευχές μου οι επιθυμίες σου", τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε τι εννοούμε χρησιμοποιώντας στις ευχές μας τις λέξεις: "ευτυχία", "ευημερία", "πρόοδος", "ελπίδα", "αγάπη"...

Γι αυτό εύχομαι ολόψυχα Καλή Χρονιά με Ευτυχία, Ευημερία, Πρόοδο, Ελπίδα και Αγάπη

Η Υγεία πάνω απ' όλα! Οπωσδήποτε επηρεάζεται από το βαθμό ευτυχίας, ευημερίας, προόδου, ελπίδας και αγάπης που ο καθένας βιώνει στ' αλήθεια μέσα στη δική του πραγματικότητα.

Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2007

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ


Καλοί μου Άνθρωποι...



Δεν λέω εύκολα, Αχ! πότε θα ρίξει πολύ χιόνι να' ναι υπέροχα τα Χριστούγεννα...

Ας χιονίσει, αν είναι για το καλό της φύσης, μακριά στα βουνά αλλά όχι εδώ σε πόλεις σαν αυτή, κάπου αλλού όπου οι άνθρωποι έχουν όλοι, αν όχι οικογένεια, οπωσδήποτε να' χουν ζεστό σπίτι, φίλους, φαγητό.

Ούτε παγωνιά να κάνει ούτε να βρέχει πολύ εκτός κι αν η ζωή δεν είναι αυτή, αλλά όποια σκέφτομαι εγώ για να 'μαι αισιόδοξη και χαρούμενη να λέω, Δόξα τω Θεώ! Είμαστε καλά κι εμείς κι εσείς καλύτερα, αυτό δεν με πειράζει. Αναρωτιέμαι καμιά φορά: πές ότι το κράτος δεν μπορεί να στεγάσει, να ντύσει, να ταϊσει κάθε άστεγο, άνεργο, άρρωστο, φτωχό κι ανήμπορο ντόπιο ή μετανάστη, άραγε, ούτε η εκκλησία μπορεί σε συνεργασία με το κράτος να δώσει διέξοδο για μια ζωή με αξιοπρέπεια και ανθρωπιά σε όλους μα όλους ανεξαιρέτως, κανείς να μη σέρνεται εξαθλιωμένος ούτε άνθρωπος ούτε ζώο...


Εθελοντισμός είναι η λύση είτε κατά μόνας είτε πιο οργανωμένα μεταξύ φίλων

Ένα μεγάλο μπράβο στην Τάνια Τσανακλίδου και την πρωτοβουλία της απο σκηνής ΜΕΤΡΟ

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 05, 2007

ΧΕΙΜΩΝ


Κάνει ένα ωραίο κρύο σήμερα κι ελπίζω όλοι να έχετε πόση, βρώση, ύπνο, στέγη, ενδύματα, φιλία και φιλοσοφία. Είναι οι επικούριες ευχές μου για τα Χριστούγεννα που έρχονται σαν να μην τρέχει τίποτα και να' ναι όλα ωραία σαν τα έλατα στους δρόμους, που περιμένουν εμάς τους αγοραστές των ψευδαισθήσεων. Τι λετε; Αντί για κομμένο έλατο στολίζουμε φέτος ένα καμένο; Να τραγουδήσουμε και το ΑΧ! ΕΛΑΤΟ...

Αλλά, ως γνωστόν, η ζωή συνεχίζεται εφόσον αρκείται στην φαινομενικότητα! Άρα έχουμε δέντρα για στόλισμα...φφφ... ου... ου... Δέκα καίω, ένα φυτεύω να' χω να κόψω του χρόνου.

Σάββατο, Δεκεμβρίου 01, 2007

ΩΡΥΓΗ ΣΤΟ ΚΕΝΟ


Θα ανέβω στο ανθεκτικό ερείπιο

Θα πάρω ιδέες που περίσσεψαν

Όσες δεν ξοδεύτηκαν στο βρόντο

Να πετάξω πάνω στους περαστικούς

με φεϊγ βολάν στους καταπλακωμένους

βλάπτει, να ωρύομαι, ο ρομαντισμός!

Στην υγειά τους να ορκίζομαι

Συλλάβετέ τον...

Κινδυνεύουμε

Κι όποιος καταφέρει

Να μου τον φέρει

Να τον δω

εδώ... εδώ... εδώ

τον ύπουλο εχθρό

να τον κλειδαμπαρώσω

Τότε μονάχα θα ευχηθώ

μη να κα λό μη να κα λό
ωραι... ωραιεεε... εεε
Να' μαι εδω... εδώ
απο δω πάνω ωρύομαι